Ruta de los monasterios
Buscador

Santa María de Oia

Santa María de OiaSanta María de Oia

Cando as rías galegas van quedando ao norte e a costa rectilínea se parece máis á portuguesa, atopamos o municipio de Oia, co seu mosteiro ao bordo do mar, protagonista dalgúns acontecementos de defensa contra a piratería atlántica. Alí rompen as ondas con estrépito, sobre todo nos días invernais e ventosos; alí a soidade é distinta que nas fragosidades do interior. Este lugar parece ser elixido polos monxes como antítese da placidez; máis ben como metáfora da furia divina ante o pecado, representada nas xigantescas ondas.

Algunhas fontes fan referencia á fundación do mosteiro de Oia a principios do século X; menos clara está a idea de que xa podía haber algún tipo de vida monacal en época de Martiño de Dumio (s. VI). Co paso do tempo os dominios deste mosteiro estendéronse pola costa onde se atopa o municipio homónimo e as comarcas de Vigo, O Condado, O Morrazo e O Baixo Miño.

As épocas de bonanza económica sucedéronse ás de crises, consecuencia do decaemento do comercio debido ás guerras con Portugal, século XVII, ás malas colleitas ou á mala administración, coincidindo xeralmente cos mandatos curtos dos abades, que se concentraron entre finais do século XVIII e principios do XIX, pouco antes da desamortización e desaloxo dos monxes.

Santa María de OiaVista aérea
Santa María de OiaFachada da igrexa

A principios do século XX, co fin da monarquía portuguesa e a expulsión dos xesuítas de Portugal, estes fixéronse co mosteiro (non a título de propiedade, senón mediante o pago dunha renda) e fundaron alí un colexio como o que tiñan en Pontevedra, Santiago de Compostela ou Verín. Durante a II República española considerouse que os xesuítas non reunían, como congregación relixiosa, as condicións de acatamento á Constitución pola súa obediencia preferente ao papa e foron expulsados, desaparecendo entón o colexio.

O interior do templo é dunha solidez extraordinaria, destacando as bóvedas con nervaduras que forman ricas filigranas decorativas. A nave central está composta por arcos apuntados e a plementería escóndese baixo unha capa de cal.

Santa María de OiaClaustro Reglar ou das Procesións
Santa María de OiaInterior da igrexa

Un dos claustros do mosteiro é unha obra mestra de cantería, con arcos de medio punto que permiten asomarse ao patio central e bóvedas nervadas que arrincan de elegantes ménsulas. Outro dos claustros é coñecido como “exterior” porque apenas está pechado por un muro desmochado. O que no seu momento foi o patio é hoxe un conxunto de malas herbas e os seus muros están moi transformados, pois os vans dun e doutro non gardan orde algunha.

Hoxe o mosteiro e as súas dependencias son propiedade privada e baralláronse varios proxectos para dedicalo a algún negocio, sen que se concretase nada ata o momento.

O Mosteiro de Santa María de Oia foi declarado Monumento Nacional por Decreto o 3 de xuño de 1931.