Xardíns do Pazo - Museo Quiñones de León

A orixe do pazo remóntase ao antigo pazo de Lavandeira, levantado arredor de 1670. A súa propiedade pertenceu ata o século xviii á familia Tabares, que deixou paso aos Montenegro, e a comezos do século xix herdárono María de los Milagros Elduayen, oitava marquesa de Valladares, e o seu esposo, Fernando Quiñones de León, marqués de Alcedo. En 1924 este pazo doóuselle ao pobo de Vigo coa condición de que se destinase a museo e parque público.

A zona axardinada concíbese á maneira dos grandes xardíns da Francia barroca, a partir dun eixe lonxitudinal perpendicular á fachada que permite velo na súa totalidade cun só golpe de vista. Esta trazouse a finais do século xix con seis partes ben diferenciadas: o xardín de acceso, o roseiral, o xardín francés, o inglés (ou "pradería do té"), a solaina (ao fondo) e o bosque.

Son varios os xardíns galegos que pertencen á Ruta da Camelia, pero só os de Quiñones de León contan cunha camelia á que lle chaman “Matusalén” e que presume de ser o exemplar da súa especie máis lonxevo de Galicia.